درد نهان
ای اهل دلان ! ای اهل دلان ! اهل دلان کو ؟
از بس فزون گشت به ما ، درد نهانی
در سینه نفس تنگ شده، همنفسان کو ؟
شد بلبل دل، خسته ز پرواز و چنین گفت :
آثار چمن است ، ولی سرو روان کو ؟
ای مادر ما ! ای وطن! ایا که عقیمی ؟
آن روز که میزادی تو شیران ژیان کو ؟
اولاد تو امروز چرا بزدل و ترسو است ؟
ای زابل من ! رستم و آن گرز گران کو ؟
گفتم به رفیقی که بود باغ وطن سبز
گفتا که بلی هست ، ولی حاصل آن کو ؟
از حالت این ملت افسرده چه گویم ؟
جز خواب گران، خوا گران ، خواب گران کو ؟
بلخی شده کو کوی تو بسیار ، ز خود گو
جز گوشه ای محبس ، زتو هم نام و نشان کو ؟
شهید عالم بلخی
ای مرد بزرگ
مادرمان وطن مدت هاست که برای از دست دادن تو سوگوار است، جای خالی تو چنان محسوس است که نمی توان این خالگاه را پر کرد و این مادر تا ابد برای تو سوگوار خواهد بود ...
روحت شاد باد
یا رب به دلم غیر خودت جامگذار